ضربات دارکوب نوک شکسته بر سنگ

لیلا

این چه دامی بود برای من پهن کردی؟

چراگفتی از ردچنگالهای عقاب زخمی روی برف بنویسم

چرامجبورم کردی ازشامپانزه های پشت قرمزوگریان

ازضربات پیدرپی دارکوب نوک شکسته برسنگ بنویسم

اینجا کسی شاعرونویسنده درخواست نکرده بود

اینجالابلای برگهای زندگی

همه چشم به راه شاعری زرد ولاغر نشسته اند

که صدبارخودکشی کرده وهزارمرتبه مرده است

لیلا

اینجاهمگی هنگام خواب

تنهامنتظر شنیدن

قصه عشق های خونین اند

آنهم به خاطرمرگ دردناک آخرداستان

که بسیار شبیه خواب هرشب مردم است...

به نام کوچک فرزندانم...