پا درآمدن

دارم دیوانه میشوم

سرم ازانبساط مغزم درحال ترکیدن است

دیگرجای هیچ خاطره ای درسرم وجودندارد

مجبورم خاطرات تازه را فقط درچشمهایم نگهدارم

که آنهانیزبایک پلک زدن کارشان تمام میشود

قرص های بی تاثیری میخورم

که فقط نقش غذارا دارند

اسیر وسواس کشنده ای شده ام

تمام کوههای درون خاطراتم

یاکوههایی که میبینم

حتماً بایدهمگی دره و قله داشته باشند

هر دریایی که سرراهم سبز میشود

حتماً باید موج و ساحل داشته باشد

حتماً باید درونش پرازماهی و کشتی های غرق شده باشد

جنگل بدون درخت

درخت بدون شاخه

شاخه بدون برگ را اصلأ نمی فهمم

آخراین وسواس به زودی مرا خواهد کشت

در روزگاری که تمام چیزهای اطرافم

یک چیز کم دارند

یا آن چیزی که بایدباشند . نیستند

این وسواس مراخواهد کشت

اززندان وسواس هم اگر فرارکنم

این همه انسان بدون چشم و دندان

این همه انسان بدون گوش و قلب و دست

انسانهایی که حتی

لگن نشستن

دهانی بایک زبان

زبانی برای سلام کردن

یا پای آمدن و رفتن ندارند

حتماً مرااز پا در میاورند......

به نام کوچک فرزندانم...