به نام کوچک فرزندانم

نبض تبخال های گوشه ی لب تمام خرگوش های فراریدر خواب آشفته روباهی میزندکه همیشه درتعقیب و گریز شبانه ی درون خوابنفس کم میاوردهمان روباه مشوشی که درون جنگل فریادمیزددوستت دارمآنقدرکه دنباله گوشهای درازت آخرین چرت کوتاه بعدازظهرم را تکه وپاره کردنفسم خوابم که جاآمدبازی راادامه میدهیمچه درون خواب چه بادهان خونی دربیداری. . . نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم آذر ۱۴۰۲ساعت 8:36 توسط رضا پیر حیاتی| بخوانید...

با دهان وسیع و مرطوب نهنگxa0به کرم های خاکیکه سالها پیش دراثر دوری ازخاک مرده بودندگفتم سلامتادهانم بازشدحجم انکارناپذیری ازدریابه گلویم سرازیر شدآنقدر دریای درونم زیاد شدکه سنگین و بی حرکتبه کف دریا چس...