به نام کوچک فرزندانم

با دل نهنگ تورا دوست داشتم نهنگی ایستاده روی آبنهنگی که شبهانگاه مسافران ساحل رابه هاله ماه خیره میکرد ازبس که ازدرون حلقه ی هاله با جیغ میپرید روی قله سفیدوبرف گرفته ی یک موج بلند می ایستاد ناگهان عمودی با دم به درون آب فرو میرفت میرفت و میرفت و درنور مهتاب گم میشد تنها لبخندی کمرنگ از لبهای زنانه نهنگ لای کفشهای موج میماندلبخندی زنانه بابوی دهان نهنگ عاشق همگی روی عکس ماه توی آب ایستاده و ذره ذره باموجهای کوچکتر به سمت مسافران ساحل می دویدند مانند پلنگی که گوشه ای ازدریارا مانند چادربه دندان گ...

کاش تکه های گوشت جا مانده لای شیارهای چرخ خودرو هیچ وقت مانند بذر اندوه از خودروها پیاده نشوند که از لای شیارهای چرخ تمام خودروهایی که میگذرند صدای پارس تنهایی و زوزه ی اندوه آخرین سگ زیرگرفته شده بلنداست . . . نوشته شده در سه شنبه پنجم دی ۱۴۰۲ساعت 13:27 توسط رضا پیر حیاتی| بخوانید...